"a życie jakie życie poprzerywana linia na dłoniach"

Caterina Pierce urodziła się w Irlandii dnia ósmego stycznia dwutysięcznego dwudziestego czwartego roku. Jest uczennicą szóstej klasy, a jej domem jest Slytherin. Jest jedną z nielicznych Ślizgonek, która nie posiada czystej krwi. Ba, jest ona taka brudna, że zastanawia się, jak została wpuszczona do szkoły. Nikt w jej rodzinie od pokoleń nie był czarodziejem.

Jej rodzinna historia nie ma może zbyt szczęśliwego zakończenia, ale Caterina nie wydaje się tym przejmować. Ot po prostu, nie istnieją przecież ludzie wiecznie szczęśliwi, każdemu coś złego się przytrafia, a że padło akurat na jej rodzinę… Ale może konkretniej: siedemnastoletnia Florence Poussin spotkała dwudziestoletniego wówczas Jamesa Pierce, natchnionego artystę, który poszukiwał swej muzy, będąc na wycieczce krajoznawczej w Irlandii. To była miłość od pierwszego wejrzenia (w tym momencie historii Caterina zawsze puka się w głowę), która w bardzo szybkim czasie zaowocowała dzieckiem (przez co Cat może się poszczycić młodą mamą). Był ślub (z towarzyszeniem widocznego już brzuszka), a potem dwanaście lat pozornej sielanki, bo jak się okazuje uczucia mogą się wypalić. Małżeństwo skończyło się rozwodem, Caterina pozostała u boku matki, utrzymując jednak dobry kontakt z ojcem. Owy kontakt trwał jeszcze trzy lata, by zakończyć się znalezieniem Jamesa w łazience z podciętymi żyłami. Nie było to zbyt przyjemne doświadczenie. Owy wypadek sprawił, że dziewczyna zamknęła się w sobie i nie udzielała społecznie. Olała szkołę na dwa semestry. Zapytana o powody, zawsze uparcie milczy, póki rozmówca nie zmieni tematu.

Właściwie Cat to częściej milczy, niż mówi, jednakże błędem jest postrzeganie jej jako nieśmiałą. Zachowując sporą dawkę bezczelności z dawnych lat, potrafi w wyrafinowany sposób pokazać swoją pewność. W dodatku bardzo często daje się ponieść emocjom, nie panuje nad swoją porywczością, co wraz z brakiem poszanowania zasad może tworzyć dość wybuchową mieszankę. Podobno jest inteligentna i z łatwością przyswaja nowe informacje, analityczny umysł pozwala jej na  szybkie oddzielanie tego, co potrzebne od bezużytecznych bzdetów.

Jest trochę dziwna, jakby oderwana od świata, momentami nieobecna i posępna. Woli wzruszyć ramionami i odejść, jeśli sprawa w żaden sposób jej nie zainteresuje. Można się po niej spodziewać nieoczekiwanych zwrotów akcji. Na pewno nie jest zagubiona w sobie, dokładnie wie, czego chce, kim jest i na co ją stać. Robi to, na co ma ochotę, nie licząc się z opinią czy też uczuciami innych.

Płynnie przechodząc teraz do upodobań i przyzwyczajeń dziewczyny, należy wspomnieć o tym, iż Caterina pali mugolskie papierosy (choć jest to zabronione) i wcale się z tym nie kryje. W jej kieszeni zawsze spoczywa paczka nikotynowego zła wraz z zapalniczką. Dziewczyna ponadto ma słabość do gorącej czekolady i dobrych powieści przygodowych.

Dość szybko zorientowała się, że jest biseksualna, jednak nie rozgłasza tego na prawo i lewo. To raczej jej osobista sprawa. Korzyści są takie, że ma dziewcze dwa razy większą szansę na sobotnią randkę i tyle.

Caterinie na co dzień towarzyszy szarobury, pręgowany kot o wdzięcznym imieniu Kot. Tego zwierzaka Pierce znalazła kiedyś, bardzo dawno temu i jak się do niego przyczepiła, tak nie jest w stanie go nigdzie zostawić. A Kot… no cóż, pozostało mu po prostu ten fakt zaakceptować.

Nasza młoda całkiem nieźle mówi po angielsku, francusku, hiszpańsku i łacinie, dobrze wychodzi jej klecenie zdań w różnorodne opowieści nie z tej ziemi. Poza tym Cat grywa trochę na gitarze, ale nie można uznać tego za umiejętność najwyższych lotów. Nie potrafi przeżyć dnia bez swojego zwierzaka, muzyki i książek. Chce nauczyć się jeszcze norweskiego i rosyjskiego, jednak na razie szlifuje języki, które już potrafi.

Mieszka w Hogwarcie od kilku lat (wakacje spędza w Paryżu), gdyż matka nie potrafiła żyć w Irlandii, gdzie znalazła i straciła swojego „chłoptasia”. 

Wyglądem Pierce trochę się wyróżnia w tłumie, szczerze powiedziawszy. Dość blada to dziewczynka, wysoka i bardzo ładna. W jednym z jej uszu tkwi tunel, który pojawił się tam mimo zdecydowanych protestów pani Pierce. Caterina właściwie nie przywiązuje uwagi do swej aparycji i w nosie ma to, że jacyś dwudziestoletni francuzi uważają jej oczy za „hipnotyzujące, o tak niezwykłej barwie”, a usta za „szalenie kuszące, gdy są wygięte w lekceważącym uśmieszku”. Przecież mnóstwo osób ma brązowe tęczówki i nieco bardziej wydane wargi…

Młoda i bardzo zdolna dziewczyna, która kilka lat temu pierwszy raz spotkała się z ulicą Pokątną, udała się do sklepu z różdżkami. Jak wielkie było jej zdziwienie, gdy okazało się, że żadna różdżka nie chce jej wybrać. Już zaczynała płakać, że nie jest czarownicą, lecz Mistrz podał jej tą jedyną: 11 calową, bardzo giętką, z krwią i włosem jednorożca, bardzo silną. Ponoć unikatowa, dlatego też panna Pierce czuje się wyróżniona.

Będąc w trzeciej klasie dowiedziała się, jak okazuje się jej strach. Myślała, że bogin przybierze postać pająka, lecz okazało się, że to… Kot. Ten sam Kot, który towarzyszy jej w każdej podróży, tylko z małą różnicą. Pan Kot leżał nieruchomo, nieżywy. Zaskoczyło ją to, aczkolwiek po zastanowieniu się, przyznała rację- najbardziej boi się utraty Kota. W zmaganiach z dementorami również pomaga jej Pan Kot, lecz żywy i trochę niebieskawy.

[Nie ogarniam jeszcze blogspota, więc prosiłabym o wyrozumiałość. Karta może wam się kojarzyć z kilkoma innymi, aczkolwiek starałam się ją jakoś udoskonalić. Mam nadzieję, że nie jest zbyt udoskonalona, przesłodzona. Masz pomysł, a nie chce ci się zacząć? Napisz- razem coś wymyślimy.]