I'll fuck you.

Alexandra Clarissa Malfoy
Ur. 16.01, 16 lat
VI klasa, Slytherin
Czystej krwi
Patronus: nie umie wyczarować
Bogin: nieznany

Widok krwi to swego rodzaju przyjemność. Sadystka? Może. Krzyk ofiary, jej błaganie o litość, łzy spływające po policzkach i cichy śmiech odbijający się echem od ścian zamczyska. Muzyka, która ma czerwone nuty, zapisane na pięciolinii z poranionego ciała. Długopis to nóż, z łatwością zatapiający się w skórze człowieka. Tak pięknie i lekko, jakby żaden opór nie istniał. Owa muzyka też jest piękna. Niczym spokojna melodia wygrywana wprawnymi palcami na pianinie. Nie dla osoby, która klęczy przed nią i modli się o to, żeby za bardzo nie bolało, żeby to była w miarę szybka śmierć. Gdyby to słyszała, gdyby to do niej się modlił, może by odpuściła. Ale w jej uszach brzmiał tylko niewyobrażalny krzyk bólu, wręcz agonalne wycie i ów krzyk cholernie podniecał. Z każdym cięciem fontanna krwi tryskała na posadzkę, coraz więcej łez wsiąkało w materiał koszulki, a wrzask stawał się głośniejszy. Niemal ranił uszy, a dla niej to wciąż było coś pięknego, jak ta czerwona muzyka na pięciolinii z poranionego ciała.

Wyobraził sobie, że to nigdy nie miało miejsca. Że nie ośmieszył tej dziewczyny, że nie naraził się na zemstę z jej rąk, która zawsze kończyła się śmiercią dla ofiar. Że nie poszedł za nią, zwabiony chęcią zaspokojenia swoich własnych potrzeb. Albo że to wszystko potoczyło się inaczej. Podeszła i delikatnie pocałowała spragnione dotyku wargi, zamiast teraz przecinać je nożem na pół, patrzeć z chorą fascynacją na spływającą krew i zlizywać ją z poranionej skóry. Nie, to niemożliwe. Ona czerpie satysfakcję z bólu innych. To prawie jak seks. Gwałt na istocie, której należy się kara za zniszczenie reputacji. Jeden z tych brutalnych, kiedy to rani się wszystkie wnętrzności, robi się pełno siniaków i przywiązuje się do łóżka, żeby ofiara tak brutalnego czynu za bardzo się nie szarpała. A potem jest tylko pustka i czerń, gdy stracił przytomność od nadmiaru bólu zadawanego przez dziewczynę.

Tak bardzo chciała, żeby wyrzuty sumienia zwaliły ją z nóg. Pragnęła choć przez chwilę poczuć się tak podle, żeby przestać zabijać z zimną krwią niewinnych ludzi. Nie umiała. Dalej uśmiechała się na widok krwi, a wrzask okaleczanych ofiar był dla niej niczym najpiękniejsza muzyka. Zardzewiały, zabrudzony czerwoną cieczą nóż był jej długopisem. A ciało pięciolinią, na której kreśliła nuty bordowym atramentem, jeszcze ciepłym, o niesamowicie intensywnym kolorze. Nigdy się o to nie prosiła. Uciekała. Gdzieś, gdzie stawała się normalną osobą, a nie bezduszną sadystką, niemal kanibalem, dla którego szczytem rozkoszy jest próbowanie krwi i rany na całym ciele kogoś, kto nie umie się obronić. Ale pragnienia to nic. Bo one nie pomogą, nie nauczą panować nad sobą, jakby nigdy wcześniej się tego nie robiło. Tak po prostu jest.

Podniosła się gwałtownie i odetchnęła kilka razy, próbując się uspokoić. Przed oczami mignęła jej brudna od krwi twarz przerażonego chłopaka. Czy to nie jest tak, że sny pokazują najskrytsze pragnienia?