You’ve been a very bad girl, Blair

Blair Hailey Davies
Szesnaćie lat
Slytherin
VI rok

Różdżka
Drzewo wiśni, włos z ogona testrala,
 10 i 3/4 cala długości, sztywna
Znaki szczególne
blizny, o których nikt nie wie
Koła zainteresowań
Koło Eliksirów
Zwierzę
Kot rosyjski - Diuna

          Wiesz czego nie lubię? Kiedy ktoś na mnie krzyczy. Naprawdę nie mogę znieść tego, kiedy podnoszą na mnie głos. Ale to pewnie uważasz za nieważne, bo najpierw chcesz wiedzieć kim jestem. Dobrze, wiedz jedno - nie lubię o sobie mówić, ale chyba nie ma innej opcji, niż ta, w której wypowiadam się osobiście. W końcu, kto wie, jakich bzdur naopowiadają tobie ludzie, którzy ponoć mnie znają? Nazywam się Blair Hailey Davies, przyszłam na świat wiosną roku dwa tysiące dwudziestego czwartego, ukończyłam już szesnasty rok życia. Podobnie, jak mój brat bliźniak - Daniel. Kiedyś byliśmy podobni, teraz jesteśmy, jak ogień i woda. Mimo tego, mimo różnic, jest dla mnie najważniejszą osobą w życiu. Jedyną, którą darzę dość specyficznym uczuciem - miłością. Jedyną żyjącą, nie mogę przecież zapomnieć o ojcu, który nagle zniknął bez słowa. Ale zacznę od początku, z pewnością interesuje cię fakt, czy moja krew jest czysta, kim są moi przodkowie i jak wyglądało moje życie, zanim dostałam się do Hogwartu. Dobrze, opowiem ci o tym, ale postaraj się mi nie przerywać.
          Moja matka pochodzi z rodziny czarodziejów czystej krwi, pałających się czarną magią, opowiadającą się za Czarnym Panem. Ophelia Davies z domu Lockeburry jest byłą Ślizgonką, obecnie siedzącą w swoim wielkim dworze i nie zajmującą się niczym konkretnym, nie licząc czytania różnych gazet i wydawania swoich opinii na każdy możliwy temat. Prawda jest taka, że ta kobieta jest zgorzkniałą suką, myślącą jedynie o sobie. Podczas szóstego roku swojej nauki wpadła na korytarzu na pewnego Krukona, chłopaka w jej wieku, Richarda Daviesa. Przystojnego, aczkolwiek spokojnego młodego czarodzieja czystej krwi, o sercu nieskażonym złem. Jak się pewnie domyślacie, był moim ojcem. Czemu mówię o nim w czasie przeszłym? Odpowiedź na to pytanie jest zaskakująco prosta, tydzień przed tym, jak otrzymaliśmy z bratem listy do Hogwartu, zniknął bez śladu, a matka zadecydowała się uczynić go martwym. Więc... Mój ojciec nie żyje, a to właśnie Richard był drugą osobą, którą kochałam. Był mężczyzną, w którego ramionach chowałam się razem z bratem, kiedy nasza matka wpadała w szał.
          Ophelia jest niezwykle okrutną kobietą. Wyobraźcie sobie, że skazała mojego brata na wygnanie z domu, kiedy ten w wieku jedenastu lat dowiedział się, że jest w domu walecznego Godryka. Daniel został wydziedziczony i zmuszony do życia z dziadkami, rodzicami naszego ojca, których ja nie miałam okazji poznać. Ponoć są wspaniałymi ludźmi, ale bądźmy szczerzy - nie interesuje mnie to. Skoro jestem w temacie dziadków, czy wiecie, że moja matka zabiła swoją i zrzuciła całą winę na swojego ojca, który do pewnego czasu tkwił w Azkabanie. A teraz? Teraz o nim ucichło, jakby rozpłynął się w powietrzu.
         Wracając do mojego brata, Daniela. Od dziecka łączyła nas więź, która łączy ze sobą rodzeństwo, tym bardziej bliźnięta. Może dlatego po jego stracie stałam się kimś innym? Stałam się bardziej podatna na to, co mówi i robi moja matka. Nawet nie zauważyłam, że powoli staję się nędzną kreaturą, utworzoną na jej podobieństwo. Z Danielem widywałam się od czasu do czasu na wspólnych zajęciach, od czasu do czasu, wymykając się nocami do kuchni lub Pokoju Życzeń. Prawda była taka, że stereotypy dotyczące naszych Domów nie pozwalały nam na zbytnią życzliwość wobec siebie w świetle dnia, na oczach setki uczniów. W wakacje byliśmy totalnie odseparowani, a nasza matka zgodziła się jedynie na to, abym w raz tygodniu mogła mu wysłać list i w raz tygodniu takowy odebrać.
          Szczerze? Nie byłam zaskoczona, kiedy trafiłam do Domu Węża. Czułam dziwną satysfakcję, dopóki nie usłyszałam werdyktu, jaki Tiara wydała na moim bracie. Chyba nie miała pojęcia, co właśnie zrobiła. Tęsknię za nim, kocham go i to jest chyba moja jedyna cholera słabość. O reszcie, nie powinieneś mieć pojęcia. No, mogę ci napomknąć jeszcze, że mieszkam z matką w wielkiej posiadłości, na jakichś pustkowiach w Szkocji. Mam nadzieję, że jesteś z tej opowiastki zadowolony, bo więcej o mnie w tej dziedzinie się nie dowiesz, dopóki mnie nie poznasz.

     

          Zimna, nieczuła i wredna suka. Najczęściej takie określenia słyszę na swój temat. Nic dziwnego, w końcu na taką się kreuję, taką chcę być. Bo wtedy nie boli, nic nie krzywdzi, nie rani. Nie muszę cierpieć. Jestem naiwna, skoro w swojej głowie kieruję właśnie taki obraz, ale nie mam pojęcia, jak stać się lepszym człowiekiem, jak uczyć się od nowa bycia dobrą osobą. Nie mam pojęcia również dlaczego otwieram się tylko przed moim bratem, dlaczego boję się spojrzeć w oczy innym i powiedzieć im chociaż jedno miłe słowo. Cicho! Idę korytarzem, o tak, właśnie! Zejdź mi z drogi, albo cię zdepczę, jak niepotrzebnego, obleśnego karalucha. Trudno. Skoro jestem zła, bo tak chce matka, nie mam innego wyjścia.
          To nie tak, że zjadam wszystkich żywcem, że zabijam jednym spojrzeniem. Nie jestem Bazyliszkiem, chociaż mogłabym być. Po prostu, nikogo nie dopuściłam do siebie i nie chcę tego robić, bo... Nie, nie boję się tego, że ktoś mnie skrzywdzi, przynajmniej nie tak bardzo, jak tego, że skrzywdzę kogoś mi naprawdę bliskiego. I mimo tego, że nie mam ochoty mówić o sobie, ty i tak mnie słuchasz. Potakujesz głową i jesteś łudząco podobnym stworem do mnie, wiesz? Kiedyś, jeszcze kiedy był przy nas ojciec, byłam roześmianą, wiecznie uśmiechniętą brunetką, skaczącą wśród wysokich traw, wspinającą się po drzewach, rozmawiającą nawet z obcymi, a teraz?
          Wystarczy, że miniesz mnie na korytarzu i już wiesz, że jestem zamknięta i oschła, że na twój monolog odwarknę krótkim półsłówkiem, i że cię minę, i się nawet nie odwrócę. Tak, to właśnie ja. Ale wiesz... Gdybym mogła krzyczałabym na ciebie, chociaż uważam, że krzyk to słabość, żebyś mnie nie zostawił na tym korytarzu, żebyś ze wszystkich swoich sił szukał tego przeklętego klucza. Albo ty, albo ona. O, albo tamta ruda. Ktokolwiek! Dlaczego jesteście tak okropni i pozwalać mi być Ophelią, moją matką. Okrutną wiedźmą, która nie boi się zabijać, która nie dopuszcza do siebie ludzi. Naprawdę nie chcę zostać sama.
          Nieważne. Mam być Zimną Królową i nią będę. Nadal będę zadzierać wysoko swój nosek ku górze, patrzyć na was z góry, deptać i warczeć na was, bo to moje hobby, jak wam się może wydawać. Ludzie uwielbiają oceniać po pozorach, owszem, ja też to robię. Dlaczego miałabym tego nie robić? Jest coś, co musisz o mnie wiedzieć. Dopuszczam do siebie nielicznych Ślizgonów, przecież nie mogę wiecznie pojawiać się sama. Mimo wszystko, jesteśmy równi. My, w Domu Węża. Nie warto zgrywać tutaj innego, obcego, bo zginiesz. Albo jesteś Ślizgonem całym sobą, na sto procent, albo nie jesteś nim w ogóle.
          Może i jestem zamkniętą w sobie osobą, co nie znaczy, że daję sobą pomiatać. Jestem pyskata i wredna, naprawdę z rzadka kiedy bywam miła. Prawie w ogóle. Ale to tyle na ten temat. I znowu ci powiem, że musisz mnie poznać.

          Jak wyglądam? No, popatrz. Długie, proste włosy w kolorze zwykłego, ciemnego brązu, połyskujące w słońcu, łagodnie okalające moją owalną twarzyczkę. Mam niezwykle delikatne rysy, to pewnie zasługa genów ojca. Mam jego oczy, ciemne, prawie czarne. Dwa węgliki, błyszczące niegdyś z zachwytu nawet nad czymś błahym. A teraz? Puste, obojętne, nijakie. Już nie są piękne. Są najbrzydszymi oczyma na świecie. Oczyma złego człowieka.

          Jestem szczupła, może nawet za bardzo, tak przynajmniej uważa moja matka - silna, wysoka i postawna kobieta. Daleko jej do poziomu chuchra, który dumnie prezentuję. Mam metr sześćdziesiąt dwa, więc nie należę do specjalnie wysokich i specjalnie niskich osób. Jestem przeciętna, może dlatego nie wyróżniałabym się na korytarzu, gdyby nie moja zacięta, władcza i wojownicza mina. Nie będę robić z siebie ofiary losu, dlatego muszę być twarda.
          Ciemne kolory, to one towarzyszą mi najczęściej. Nie zobaczysz mnie w zwiewnej, dziewczęcej sukience, mimo że takie posiadam. Nie mam dla kogo tak się ubieram. Jestem dziwna, pewnie tak uważasz, skoro myślę, że powinnam wyglądać dla kogoś. Nie, po prostu sama sobie jestem na tyle obojętna, że nie zwracam uwagi na to, jak wyglądam. Nie jestem przesiąknięta złem, chłodem i obojętnością do szpiku kości. Ponoć jest dla mnie szansa, tak uważa Daniel. Wierze w to, chociaż nie mówię o tym na głos.

          - Blair, do cholery! Spóźnisz się na pociąg! Przestań rozmawiać z lustrem!

POWIĄZANIA

POSTY